Η προς τόν Θεόν αγάπη

Δεν φοβούμαι τόν Θεόν, έλεγε στούς μαθητάς του ο καθηγητής τής ερήμου Μέγας Αντώνιος, διότι Τόν αγαπώ. Η τελεία αγάπη "έξω βάλλει τόν φόβον".

 

Ο Αββάς Αμμούν ο Νιτριώτης, επεσκέφθη κάποτε τόν Μέγαν Αντώνιον και επειδή είχε μαζί του φιλική οικειότητα τόν ερώτησε:

- Πως συμβαίνει εγώ μεν να κοπιάζω περισσότερο από σένα, συ δε να δοξάζεσαι περισσότερο από τούς ανθρώπους;
- Φαίνεται ότι θα αγαπώ τόν Θεόν περισσότερο από σένα, τού αποκρίθηκε με καλοκάγαθο μειδίαμα ο φίλος τού Θεού.

 

Ένας γέρων ερημίτης παρακάλεσε κάποτε στην προσευχή του τόν Θεόν να τού δείξει τούς παλαιούς Πατέρας τής ερήμου. Τούς είδε όλους εκτός από τόν Μέγαν Αντώνιο.

- Που να ευρίσκεται άραγε ο Αββάς Αντώνιος, εσκέπτετο με απορία.
- Όπου είναι ο Θεός, άκουσε φωνή να τον βεβαιώνη.

 

Η προς τόν Θεόν αγάπη, γράφει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, είναι αγαθή διάθεσις τής ψυχής και όποιος τήν κατέχει δεν προτιμά κανένα από τα δημιουργήματα περισσότερο από τόν Θεόν. Είναι δε αδύνατον να τήν αποκτήση μονίμως ο άνθρωπος, όταν αισθάνεται τήν παραμικρή προσκόλλησι στα γήΐνα πράγματα. Εκείνος που αγαπά τόν Θεόν, ζη βίον αγγελικόν επάνω στή γή. Νηστεύει, αγρυπνεί, ψάλλει, προσεύχεται και έχει πάντοτε καλές σκέψεις για τούς συνανθρώπους του.